Yine dalmis gözleri, gecmisi mi dusunuyor yoksa gelecegi mi? Daha yasi ne ki dusunsun gecmisi, pembe hayaller kurup gelecekte yolculuk yapsin. Pembe hayaller onun icin öyle uzak ki, hayal kurarken bile yetisemezdi, bugunun ve yarinin disina cikamazdi. Dalgin gözleri aniden bir sesle irkilirdi nazli kizin, ne guzel bir sesti bu sevgi dolu, sevecenlik dolu, icten gelen bir ses ? Gel kizim, saclarini tarayayim, peliklerini öreyim, benim guzel kizim ? Iste bu sözler onu uyandirirdi yetisemedigi hayallerinden. Pelikleri örulurdu, iki dilim ekmegi cantasina konurdu, bugunu yasamaya koyulurdu. Kucuk yasina ragmen yasam mucadelesinin icine girmisti nazli kiz, seker imalathanesinde calisiyordu. Garip anasi da, onun bu yasta calismasini istemezdi ama sartlar öyle getirmisti. Hayat o kadar acimasizdi ki tutunacak bir dalin yoksa hic acimazdi sana ezer gecerdi. Ezilmemek, baskalarina muhtac olmamak icin ana kiz alin terleriyle calisip mucadele ediyorlardi. Nazli kizin arkasindan örgucu teyze yine dua okuyordu; cok uzaklarda, askerde olan oglunu dusundu. O burada olsaydi daha iyi olurdu ama onun yoklugunda mucadele etmeleri gerektiginin farkindaydi örgucu teyze.
Oglu cok uzaklarda da olsa duvarda asili resmi her seyi göruyordu, biliyordu. Bir an duvardaki resim canlanmak istedi. Iste buradayim belki bir resimim ama gercegi gelene kadar yaninizdayim, uzulmeyin demek istedi. Zor gunlerin ardindan gelecek mutlu gunlerin mujdesini vermek istercesine titredi. Örgucu teyze resmi aldi, öptu, yine yerine koydu. Resim uzuntu ile beraber mutlulugu yasiyordu. Bugun evin bas kösesindeyim annecigim fakat benim gercegim döndugunde sizi basimin ustunde tasiyacagim diye hickiriyor, agliyordu.
Örgucu teyze ise zaten bunlari biliyor, oglunun dönusunde onlara layik olduklari sekilde bu acimasiz hayatin icinde kol-kanat gerecegini, onlari yalniz birakmayacagini bildiginden gelecegi dusunurken umutsuz degildi. Gözleri yasliydi örgucu teyzenin ama bu yaslar oglunu ve nazli kizi dusunurken umutla, sevgiyle doluydu. Yarin sabah tatli sesiyle, gel kizim saclarini tarayayim, peliklerini öreyim, diye seslenirken duvardaki resim yine sessiz sessiz aglayacakti. Mutlu gunler uzakta olmasa da, simdi aglamakli gözleri cercevenin ustunden iki damla yas suzulecekti. Sevgilerinin gercekligiydi onlara umut veren, yarinlari vadeden.
Metin Kartal
|
