Isyerime cok gec kalmistim. Hizli hizli yururken ters istikamete giden yasli bir teyze gördum. Elinde agir görunen posetler vardi. O anda hic dusunmeden, isterseniz gideceginiz yere kadar size yardim edeyim, dedim. Tamam kizim, dedi, elinden posetleri aldim ve evine dogru gitmeye basladik. Posetler gercekten cok agirdi ama teyzenin bana bakislarini ve gulumseyisini gördukce hafifliyordu sanki. Sonra evine geldik. Evim 3. katta cikabilir misin, ben yoruldum, surada oturup biraz dinlenecegim, dedi. Bana anahtari verdi, yukari ciktim. Posetleri mutfaga biraktim. Kadinin evi cok guzeldi. Biraz etrafi seyrettikten sonra hemen asagi indim. Anahtari verdim ve gitmem gerek deyip yanindan ayrildim. Tabii ki, ise cok gec kalmistim, ama nedense azar isitmedim.
Bu olaydan iki yil sonra teyze ile bir bankanin önunde karsilastik. Ben onu tanimadim ama o beni tanidi. Seni hic unutmadim, kizim, dedi. Gözleri yaslarla dolmustu, agliyordu. Bu kadar kucuk bir iyilik ne kadar cok buyuk bir mutluluga dönusmustu ki, anlatamam. Bu hikayemi okuyan herkese mesajim sudur: Siz de birine bir iyilik yapin mutlu olun. Sevgiyle kalin.
Yazan: Hande Tan
|
