Bir zamanlar,hedefi cok iyi vuran bir avci varmis.Bir gun yine avlanmaya cikmis.Omuzuna oklari yuklemis, ormanda dolasiyormus.Bu sirada irmagin
karsi kiyisinda bir ayi görmus. Avci oklarini hazirlamis ve ayinin irmagin
uzerindeki köpruden gecmesini beklemeye baslamis.Birden köpruye dogru yaklasmakta olan daha kucuk bir ayi görmus. Avci kendi kendi kendine :Köpru cok dar.Ikisi birden gecemezler.simdi mutlaka kavga edecekler.Buyuk olan kucugu dövecek.:diye dusunmus. Onlara dogru yaklasmaya baslamis.Iki ayi karsi karsiya geldiklerinde durmuslar.Kendi dillerince birseyler konusmaya baslamislar. Avci tam onlarin kavga etmelerini beklerken, buyuk olan ayi oturmus. Kucugu sirtina almis. Bu sekilde dar köpruden birlikte gecmisler. Avci görduklerine inanamamis. Kendi kendine:hayvanlar bile yardimlasmayi biliyorlar. Ama biz insanlar bir
turlu bunu basaramiyoruz.En kucuk sebeplerden dolayi birbirimizle kavga
ediyoruz.:demis. Ayilari avlamaktan vaz gecmis. Evine geri dönmus. |
