| denize karsi dalmisti.bugnu cok hircindi deniz olanlari anlamiscasina.dalgalar öyle siddetli öyle yirticiydi ki kayaliklari döver gibi. hava nemli ve sicakti.gunes tum hirsini almak istercesine parliyor, parladikca kavuruyordu. istanbulda normal bir gundu herkes icin ama onun icin degil.hayatini almisti istanbul.birkez daha kazanmisti metropolitan birkez daha renkli gecelerinin arkasina saklanip sisli yuzunu gizlemisti.yenik ayrilmisti yozlasmis sevda savaslarindan, istanbul gercek, gercek oldugu kadar aci vericiydi.aciveriyordu istanbul cunku gercekti;almisti onu elinden...geceyi bekliyordu.tek dostu kaldirimlardi soguk istanbul gecelerinde.mehtaba karsi yattigi banklardi tek evi.bir siyah kadindi banklarda gece cekici ama soguk, kizgin ama sevecen...öyle gucluydu hisleri bi o kadarda umutsuz.o kendi varliginin icinde tasan bir yokluktu. yenikti, kalbi kirikti.yalnizca izliyordu, belkide hayatinda ilk defa tepkisiz, tutarsiz yalnizca izliyordu. martilarin aci cigliklari kulaklarinda cinliyordu ama umursamiyordu.su koca sehirde ne kalmisti ki elinde?her sey herkes metropolitana haykiriyordu ama o görkemli sehir aldirmiyordu.zalimce bencilce ne warsa elinde almisti.peki ona ne kalmisti?bos bakan gözlerinin ardindaki acidan, izdiraptan baska ne kalmisti? gecenin soguklugunu tasiyan solgun bedenine cökmus agir kasvetten baska ne kalmisti?bu koca sehir birkez daha kazanmisti. ona yalnizca icinde tasidigi sisli ama aydinlik, dalgali ama dingin, kirik ama saglam kalbi kalmisti.yoluna dewam etmeli su koca sehre inat yasamaliydi.bir dahaki sefere yenilmemeliydi istanbul'a.birkez daha yenik ayrilmayacakti.belki bos bakan gözlerinin ardindaki aciyi silemeyecekti ama uzerine sirf istanbula inat yalanci bir gulumseme perdesi cekecekti.bu sefer degil! yozlasmis sevda savaslarindan alninin akiyla cikip hayatina sahip cikacak kendini eglenceye, dalgalara saklayan sinsi karanlik istanbula teslim etmeyecekti... |
