| Yaşanılan acılar hayatın bir parçası ama benim hayatım sadece... daha düne kadar acının sadece gelip geçici bir duygu olduğunu düşünürken yaşanılan acıların bir iz bırakacağı asla geçmeyeceği aklıma gelmezdi. Benim en büyük ve asla geçmeyecek, devamlı bir yarımın eksik kalacağı en büyük acım
11-temmuz-2005 pazartesi günü yaşadıklarımdı. o gün annemi, en yakın arkadaşımı, aşkımı, diğer yarımı, hayatımı, geleceğimi kaybettim. o benim sadece annem değildi. yaşama umudum, sevdiğim, asla vazgeçmeyeceğim umudumdu. o benim herşeyimdi. ben hala o acıları yaşıyorum. asla unutamayacağım
hayatımdan silip atamayacağım bir acı... bu acı beni unutsada ben onu unutamam. her zaman bir yanım sızlayacak. her zaman ben *ben* olamayacağım. ben acılarımı yaşarken hayat devam ediyor. ben kendi acılarımı yaşıyorum. neden birileri çıkıp beni bu kuyudan çıkarmak istemiyor. BİR TARAFI YARIM KALAN İNSANLARI BU KUYUDAN KURTARALIM... ONLAR ACILARINI UNUTSUN... BİRAZDA MUTLULUK NEDİR ONU BULSUN? |
