| Artık kanatları ağır gelmiş Melek?ime... Bir ağlasa bir konuşsa hafifleyecekmiş ama yanında bunu hak eden kimse yokmuş... Yalnız hissediyormuş kendini bu kalabalık dünyada... Bir kaç kez daha çırpabilmiş kanatlarını... Gözleri kararmış Melek'in önceSonra rüzgârı hissetmiş çıplak bedeninde. Rüzgâr ilk kez bu kadar zalimmiş Rüzgâr Melek'imi rüzgârdan rüzgâra savurmuşParam parça olmuş çıplak bedeniKanatlarını çırpacak gücü yokmuşBelki olsa da rüzgâr bildiğinden dönmezmişHava simsiyah çökmüş üstüne
?Tamam!? demiş Melek'im ?Bu son sahne!?
Daha bir zavallı durmuş rüzgârın önünde
Rüzgârda daha bir acımasız olmuş,
Zavallının halini görünce.
Melek geçmişi düşünmüş Gelecek yokmuş ki zaten. Çünkü o geçmiş için yaşamış hepKaranlık gökyüzünden hafif bir ışık yansımış yüzüneKamaşmış gözleriRüzgâr susuvermiş birden, durmuş rüzgâr, rüzgâr... Zalim rüzgâr. ?Ben geldim bak, aç gözlerini ?demişKorkmuş önce melek açmaya gözleriniDaha önce çok yemiş böyle hileleri
?Ben geldim açsana hadi ?
"Gökyüzünü görmedin mi?Hadi aç da bak? demişMelek korka korka açmış gözleriniHer yer alaca maviymiş
Bakmış, ?sen mi taşıyor sun beni ??demiş Melek?im
?Hadi bırak şimdi ?demiş küçük kız
?Bak şu gökyüzüne ve unut geçmişi.İstersen son kez anlat daha sırtımdayken hafifleriz belki ama önce bak? demiş?Şu gökyüzüneDeli gibi bak?
?Daha önce görmemişçesine bak?
?Çok güzel? demiş MELEK? im.Kız cevap vermiş
" EVET, DOĞUŞTAN MAVİ!" |
