| |
| gece tüm ihtişamiyla penceremin arkasinda öylece sessiz baka kaliyo içerdeki işiğa . belki hasretle belki kiskançlikla hayir hayir intikam dolu saatleriyle bakiyo işiğa bu sesizlikte firtina öncesi sesizliği galiba sinsice dikmiş gözlerini işiğa ve ondan yararlanan herkese bu yüzden deilmidir karanliği yaşatmak için karabasnlarini çağirmasi bu yüzden deilmidir üzerimize korku sarmasi .... yil 1982 saat 12 .00 gece yarisi dişarda soğuk sert bi rüzgar evimiz mezarliğa yakin .mezarliktan gelen kokular odamdan içeriye girmeye başladi bile nedense hep bu saatlerde geceyle birlikte sokulur içimize benim göremediğim gözler benim gözlerimde buluştu bile.meğer bu ilk buluşmasi deilmiş bilemesdim hep gözlerimde kalcaklarini ..arkadaşimi bekliyodum nili mezarliğin karşi tarafinda oturuyolardi ve birbirimize gidip gelirken camdan bakardik ardimizdan birbirimizden güç alirdik belkide sanki ne işe yaricaksa ...telefo çaliyodu arayan arkadaşim nil di ben çiktim izle beni diyodu tamam dedim kapattim teli 5 dakkka geçti 10 dakka sonra dakkalar birer birer birbirini kovaladi saat 2 olmuştu telefon açiyodum ama ulaşamiyodum iice umudu kesmeye başlamiştim havada iice sislenmişti evine gitmeye karar vermiştim kizkardeşmide sicak yatağindan kaldirmiştim korka korka yürüyoduk o pis kokular mezarliğa yaklaktikça daha çok artiyordu ve içimizdeki korku gitgide büyüodu gece bize resmen gülüyodu bi karanlik mezarliğin başinda duruyodu öylece kala kalmiştik duran nildi boşboş bakiyodu mezara doğru bizde baktikki ne görelim kurtlar içinde bi ceset oturmuşş elinde yine cesetten bi bebek ağliyo belli belirsiz di aslinda ama durdurmuştu bizi çiviyle tutturmuştu sanki hareket edemiyoduk fisildamalar vardi etrafta sanki birirleri bişeyler anlatiyodu birbirine inanin kipirdiyamadik seste çikaramadik mezarlik ayrilmişti ortadan bi işikk bişeyler diyodu arapça cesete defalarca tekrarladi etraftaki fisildamalar artti heryer kapkaranlik olmuştu bebeği annesinden ayirmaya çalişiyodu cinler yada herneyse annenin ağlamasi feryat figanda bebekle anneyi içeriye çektiler gözlerime inanamamiştim bizede gelmeyin bidaha buraya yaşiniza dua edin ve sakin geçmeyin bu mexzarliktan diyolardi ite kalka taşliyolardi bizi heryerimiz aciyodu bağiriyoduk ama sesimiz çikmiyodu bayilmişiz okorkudan sabah güneşin yüzümüze vurmasiyla uyandik artik ne bises nede bişey vardi etrafta oğnden sonra tedavi gürmeye başladik 3 ümüzde bize şizofreni teşhisi koydular sanilar gürdük dediler kişilik bozukluklari var dedier ağir depresif ilaçlar kullandik ama hasta felan deildik gördüklerimiz gerçekti kimse bize inanmasda oannesiyle bebek yanimizdan hiç ayrilmiyolar ve en önemliside bize inaniyolar.... |
Yazar: ayşegül

|

| |
Kanallar
Rastgele oyunlar
Rastgele Hikayeler
Sponsorlar
|
|
|