Doğduğunuz ve büyüdüğünüz yerden kurtulmak değişik şehirler görmek istiyorsunuz değilmi?Bir sürelikte olsa uzaklaşip kisa zaman içinde mutlu oluyorsunuz.Ve geride neler biraktiğinizi daha iyi anliyorsunuz.O hep birbirine benzeyen,görkemli ve ezici yapi üstünlüğü dev gibi olan kentler dikiliveriyor karşiniza.Bu düzenli şehir karşisinda kendinize bir çeki düzen vermenin,kurallara uymanin zorunluluğu ciddi bir müdür karşisina çikmiş gibi bunaltiyor,ayni zamanda insani.Aşiri temiz caddeler,kibar insanlar kendi memleketini düşündükçe adami rahatsiz ediyor.Ve gözünüzün önünden elinize ne geçerse firlattiğiniz memleketin sokaklari,çay bahçeleri,çilginlar gibi eylenilen düğünler gelip geçiyor.Bbizdeki rahat yaşamak başiboşluğu ile oradaki zor yaşamak karşi karşiya geliyor sanki.Bu kartpostalin görünen ön yüzü.Diğer tarafini ise yaşayarak duyarak anlatmak gerekiyor.
Evet,ne kadar kötü yönleride olsa,pek eğlenecek yerleride olmasa,insani ne kadar da siksa,insan yine kendi memleketini özlüyor.Gideli bir hafta olsa bile bir yil kalmiş gibi uzun gelir insana.Çünkü;memleketinde biraktiğin sevdiklerin var,yaşadiğin mutluluklar var,özlemlerin var,hasretin var...Evet!Senin ki dolu dolu bir özlem!....
Biliyorum bunlari bende yaşamak isterdim.Özlemeyi,hasret kokusunu doya doya içime çekmeyi...Ben uzaklara gittiğimde bir daha geri dönmek gelmiyor içimden.Çünkü;ben memleketimde hiç mutlu olmadim.Sevmek istedim yüze gözüme bulaşti.Hep aci çektim.Yarinlarim umutsuz oldu.Kadersiz,dertli hüzünlü,aciliyim.Sürekli çilelerle savaştim.``Ben mutlu olmak istiyorum``dedikçe``Onlar olmaz``deyip yakami birakmadilar.Nereye gitsem hep arkamda oldular.Sanki bir bütündük....
Evden atildim.Karda sokaklarda yattim.Geceyle dost oldum.Yildizlarlada kardeş...Yüzümdeki acilarin çürüyüyle gezdim.Bana sorduklarindada kaderim dedim.isyan etmeye kalksam allahim bana daha bin katini veriyor.Dua etsem bana böyle bir dua edilirmi diyorlar.Herşeye kabullenip unutmaya kalksam güçüm yetmiyor canimda dayanmiyordu.Gözlerim kurtarin imdat diyor.Damarlarimdan kan yerine acilar dolaşiyordu.Ölmek istedim olmadi,bunalimlara girip yoğun bakim da kaldim.Ama herşeye rağmen hayata karşi bir umudum vardi.
Herkes gibi aşik olmak istedim.Gerçek aşk zor olanidir dedim.Ve zor olarak yaşamak istedim.Hayalimin prensine bulmuş,ona tutulmuş,delicesine tapmiş,ve aşik olmuştum.Ben hiç bir kötülük düşünmeden ne hissetmişsem ona karşi hepsini söyledim ama o olmaz inanmiyorum dedi.Beni bir mendil gibi burnunu silip sonra bir kenara firlatip atti.Benimde kalbim var bende severim vede seviyorum dedim.O da bana ``sen sevemezsin seni allah bir oyuncak yaratmiş.insanlar ağladiği zaman neşelensin,oynayip hevesleri geçtikten sonra bir kenara firlatip atsinlar demiş`` dedi.Evet oyuncakta olsam,kalpsizde olsam,yaratikta olsam,çirkinde olsam sonuçta insanim.
Hemen sevemedi,alişamadi,biraz zaman geçsin dedik ama olmadi anlayamadi.Duyguda,hisstte,sevgide,aşkta,acida,kederde, mutlulukta,sonuçta ne olursa olsun herşeyde bir umut olduğunu bilemez,göremez.Çünkü; o bir;BiR UMUTTU!..

Yazar: gecegunesi_ay