| |
Merhaba;
1996 yılında istanbula bu koca şehire ilk adımı atmıştım. O bahsedilen koskoca karanlıkların şehri istanbula ilk geldiğim andan itibaren nefret ettim; çünkü bütün çocukluğumu geride bıraktım hayatımın en kötü anlarını yaşamaya başlamaya adım atmıştım. Çocukluğun bittiği dönüşümün olmadığı anlar başlamıştı. Önce ailemle başladı herşey, darmadağın oldu. Birbirine sıkıca sarılan ailenimin yerini kendini bırakmış bir aile aldı ve ben herşeye rağmen yaşıyorum yaşıyabiliyorum bu hikayi okuyan herkez lütfen bunu dikkatte alsınlar kimse hadinden fazla güvenmesinler sevgiye bile inanmasınlar çünkü ben sevgim yüzünden önce ailemden geçtim sonrada bütün yhayatımdan.
Liseye ilk başladığım yıllardı mutsuzluk içinde kaybolup giderken bir anda karşıma volkan çıktı çok sevdim. Ailemden göremediğim mutluluğu onda almaya başlamıştım . Bambaşkaydı herşey hangi söze sıgdırsam bilmiyorum hayatımın en güzel şeyiydi onu okadar çok seviyodumki ailemi bile karşıma aldım. Her anımı onunla geçirmek istiyordum evlilik planları kuruyor kendi kendime mutlu olmaya çalıyşıyordum. Çocuksu masumluğumla seviyodum onu ondan başka hiç bişey gözüm görmüyodu aradan zaman geçti ve birgün başkası daha olduğunu öğrendim bende başkalarında tek kişi olmadığımı tek varlık olmadığımı bunu öğrendiğim anda bütün dünyam başıma yıkıldı . Bunu ona sormaya cesaret ettim ve sordum ve gerçekleri öğrenmek canınmı okadar yakmıştıkı inandığım herşeyi yitirdim ama yinede affettim bidaha yapmıcaktı çünkü seviyodum inanıyodum ona verdiği sözde durdu.Parmaklarla gösterilicek derece ilşkimiz vardı okadar mutluydukki ... taki babam ilşkimizi öğrenip volkanı aryına kadar korktuğum başıma geldi ve aramızda atyrılık rüzgarları esmeye başladı büyük bir huzursuzluk içinde okuldan eve dönüyodum kapıyı açtım ve babam karşımda kolumu tutuğu gibi içeri çekti beni ve konuşmaya başladı. Bitiriceksin bu ilşkiyi aradım küfür ettim agzıma geleni söyledim ona dedi beynimden vurulmuşa döndüm bana söylediği sözler agzına alınmıcak kelimeler kalbimi defalarca kırdı. Dövmesini beklerken asıl tokatları sözleri oldu her harf yüzüme defalarca çarptı her sözcük kalbime hançerler sapladı . Bababm sustugunda bittimi diyip odama çekildim . Arkamı döndüğüm anda okulla gitmiyosun bitti okul falan yok diye haykırmaya başladı . oOdama çekildiğimde kulağımı tırmalayan sözlerle beraber gözyaşlarım sele dönüştü agladım günlerce saatlerce okula giderken o çok görmeyi istediğim bana en büyük mutlulugu veren kişiyide göremiyodmum herşey kabustan öte bişeydi çaresizliği içinde çaresizdim defalrca çaresizdim aklımda sadece ölüm vardı sadece ölümün kokusu burnuma geliyodu ve her attığım adımda ölüm bir gölge gibi peşimdeydi . Ve beklenen an geldi 1.5 yıllık ilşkimizi bittirmek için volkan okulla geldi ona ulaşamaıyodm okulun merdivenlerinden ona ulaşmak için koşar adımlarla indiğim o merdivenler bana geri adımlar artırıyodıu çaresizdim çaresizliğimle beraber kayboluyodum her indiğim merdivende volkandan dahada uzaklaşıyodum yanına vardığımda kalbim yerinden çıkıcak kadar hızlı atıyodu kimsyi gözüm görmüyodu hiç bir ses duymuyodum burnumda sadece sevdiğim adamın kokusu kulağımda baana yazdığı şarkı sözleri EN ZOR AŞK ZOR OLANDIR yanına yaklaştım kokusunu uzaktan içime çektim gözlerim dolu doluydu uzun uzun sözler söylemeye bişeyler anlatmaya başladı. Gözyaşlarım intahar ederçesine dökülüyodu engel olamıyodum tek duyduğum söz BİTTTTTİİİİİİİİİ...................................... Bukadar kolaymıydı bitmek evet bitti ama ben bittim bu aşk asla bitmedi bitti diyip arkasını dönüp öylece uzaklaştı hayla gidişi gözümün önünde okulun bahçesinde çıkışı içimden tek istediğim dönüp sadec bakmasydı sadece birker bakmalıydı bakıcaktı buna kendimi okadar çok inandırdımki her uzaklaştıgında bu duüşüncedende uzaklaştım. Kapıyı kaptıp gözden kaybolana kadar baktım .Kıpırdayamıyodum ayaklarım bedenimi taşımaya yetmiyodu dizlerim kırışlıcak gibi hissediyodum yürüyemiyodum orada öylece kala kalmıştım mutluluğum çocuklugum bütün hayatım inançlarım geleceğim herşeyim o kapıdan çıkıp gitti. Yaklaşık 1 hafta boyunca heryerde onu görüyodum herşey herkez ona benziyodu ona çok inanıyodum geri gelicek biliyodum ama o geldiğinde ben bitmiş olucaktım . Ölüm vardı sadec beynimde defalarca denedim başaramadım olmadı bittiremedim içimdeki o aşık olduğum adamı terk edemedim. Ve birgün karar verdim mektup yazdım ona arakadaşına verdim onu okudugunda gelicekti biliyodum verdiğimin ertesi günü arkadaşlı okul çıkışı önümde durdu biraz konuşalım die kötü bişey ler söylicekti biliyodum hissediyodum ve hisslerimde yanılmadım volkan artık beni sosyal arkadaş olarak gförüyomuş ve onadn bişey beklememi istemiş yane tamamen bitti andı o an hiç bir şey söyliyemedim oldugum yerde kaldım kız arkadaşlarım kolumdan tutu ve beni uzaklaştırdılar bunları duyduğumun aynı günü eda en yakın arkadaşım volkanın akrabası bana beni bu şekilde görmeye dayanamadığını kendimi toparlamam için bana bişeyler anlatmak istediğini söyledi ve başladı anlatmaya volkan benimle birlikteyken bir başkasıyla cinsel ilşkide bulunmuştu. İşte bu sözler beni gerçekten ölüme terk edilen bir insandan farksız kılmıyodu ellerim titredi eve çıktım sinir krızi geçirdim herşeyi elime geçen herşeyi darma dağın edip bileklerimi kestim içimde acıyı akıtıcagım kanla son bulucaktı ölücektim içimden onu çıkarmak için kendimi öldürücektümim kendimle beraber onuda öldürücektim ben an an öldükçe içimdeki aşkta ölücekti ama olmadı..... Ölmedim içime onuda gömemedim... 1 yıl boyunca ortalıkta ölü gibi dolaştım cansız bir beden gibi bütün insanlardan nefret ediyodum herkezden herşeyden kendimden bile sadece yaşamak için yaşıyodum. Çok teklif geldi ama hiç birini kabul etmedim en son kız arkadaşım gamze 19 mayıs günü beni evden alana kadar herşey kötüydü o gün yeni bir aşkla başladım güne istemiyodum zorla başladım aslında o yani volkan duysun istiyodum onu unuttugumu birazda o acı çeksin istiyodum kendime acı çektirdiğimin farkında bile diildim dilediğim oldu ve volkan geri geldi ban bense sözlü oldugumu onu istemediğimi söyledim gözlerimin içine baktıgımnda içimdeki acıyı görsün istedim ama göremedi bilemedi kendimi hangi karanlıkta yitirdiğimi ve birdsaha bulamadığımı.....ayrılığımızın sekizinci yılı ve ben onu halla ilk günki gibi seviyorum halla görüşüyoruz onunda benimde hayatımda biri var ama ben halla ona deli gibi aşıgım arkadaşız ne komik diilmi sevgiliden arkadaş olmak bu imkansız aslında onu okadar çok seviyorumki buna bile razıyımmm... |
Yazar: asi_sema
|
| |
Kanallar
Rastgele oyunlar
Rastgele Hikayeler
Sponsorlar
|
|
|
