bir iki sene oldu birisini seviyordum.o kadar çok seviyordum ki bana söylediği her şeyi duymazdan geliyordum.herkes biliyordu onu ne kadar çok sevdiğimi ama o istemiyordu.çok samimi olduğum bi arkadaşım vardı 9 10 senelik.o da biliyordu onu nasıl sevdiğimi.aradan aylar geçti sevdiğim çocuk arkadaşımdan hoşlanıyormuş.üzüldüm ilk duyduğumda ama sonra mutlu olabileceği aklıma geldi.gittim arkadaşımın yanına eğer seviyorsa ona karşılık vermesini,beni düşünmemesini söyledim.o da hayır asla dedi.güveniyordum arkadaşıma.sonuçta o benim dostumdu,kardeşimdi.bir gün öğle tatilinde yemeğimi de alıp okula gidiyordum bi baktım arkadaşım ve sevdiğim çocuk.o kadar kötü bi duygu ki Allah düşmanıma yaşatmasın.bir anda gözüm yaşlarla doldu.ikisi de bakıp kaldılar.öyle yandı ki kalbim,öyle istedim ki ölmeyi.beni üzen ikisinin beraber oluşu değil,bunu ben sorduğum halde bana söylemeyişiydi.insan dostunu düşmanını iyi bilmeli.yoksa çok acı çeker.şimdi çok mutluyum ama.seviyorum ve karşılıklı.mutluyum.ama biliyorum benim yaşadığım acıyı arkadaşım dediğim kişi birgün yaşayacak.yine de istemem yaşamasını çünkü gerçekten çok kötü bi duygu.

Yazar: şimdi mutlu